بیانیه‌ی شان پن، راس میرکریمی و ریس ارلیک در مورد ایران- جون ۲۰

در سفری که در سال ۲۰۰۵ به ایران داشتیم ما (شان پن و ریس ارلیک) با بسیاری از ایرانیان کوچه و بازار مصاحبه کردیم. مردم با ما بسیار مهربان بودند اما مخالفت شدیدی با سیاست‌های آمریکا بر علیه کشورشان داشتند. ما از مراسم نماز جمعه که در آن ده هزار نفر شعار “مرگ بر آمریکا” سر می‌دادند دیدار کردیم. بعد از نماز همان شعارگویان ما را برای نهار به خانه‌هایشان دعوت کردند.

این تضاد تا امروز که این کشور درگیر مهمترین تحول (و قیام) اجتماعی از زمان انقلاب ۱۹۷۹ است ادامه دارد. ایرانی‌ها بر علیه سیستمی استبدادی برخاسته‌اند اما حاضر به دخالت دولت آمریکا نیستند.

بسیاری از ایرانیان معتقدند که کودتائی به وقوع پیوسته که در آن سازمان‌های نظامی و امنیتی انتخابات ریاست جمهوری را دزدیده‌اند. با خریدن رای و تقلب در شمارش آراء، احمدی‌نژاد برای چهار سال دیگر مقام ریاست جمهوری را برای خود تضمین کرده است.

در ماه جون بیش از یک میلیون ایرانی در خیابان‌های شهرهای مهم کشور به راهپیمائی پرداختند. این تظاهرات خودانگیخته شامل هواداران مرفه کاندیداهای مخالف بود، اما شمار بسیاری از این تظاهرکنندگان را نیز کارگران، کشاورزان، صاحبان مغازه و دستفروشان، و مسلمانان بسیار معتقد تشکیل می‌دادند. آنها از سیستمی که به بهانه‌ی دفاع از اسلام سی سال آزگار به شکستن اعتصاب کارگران اتحادیه‌ها، نفی حقوق زنان، و سرکوب دست زده بود خسته و بیزار شده بودند.

حکومت ایران به صورتی وحشیانه به این تظاهرات مسالمت‌آمیز حمله برد و ده‌ها نفر را کشت. برخی از گروه‌های مدافع حقوق بشر تعداد کشته شدگان را بیش از صد نفر اعلام کرده‌اند. حکومت تعداد بازداشت شدگان را ۲۵۰۰ نفر اعلام کرده است که ۵۰۰ نفر از آنان هنوز در زندان‌ها به سر می‌برند. اکثر بازداشت شدگان بدون هیچ اتهامی زندانی شده‌اند و یا بدون هیج توضیحی ناپدید شده‌اند.

سرکوب اما جنبش را نابود نکرده است. در ۱۷ جولای، بیش از ۱۰ هزار نفر به طرفداری از اپوزیسیون در نماز جمعه شرکت کردند. به جای “مرگ بر آمریکا”، آنها فریاد “مرگ بر دیکتاتور” که اشاره به خامنه‌ای رهبر دارد سر دادند. نیروهای انتظامی با باتون و گازاشگ آور به آن‌ها حمله ور شدند.

همزمان در واشنگتن، برخی از سیاستمداران سعی کردند که از این بحران به سود خود استفاده کنند. سناتور جان مک کین به دلیل عدم موضعگیری قاطع تر در برابر حکومت ایران از پرزیدنت اوباما انتقاد کرد. جالب است که مک کین و دیگر سیاستمداران محافظه کار سنگ حمایت از مردم ایران به سینه می‌زنند در حالی که همین چند ماه پیش همین‌ها می‌خواستند ایران را بمباران کنند. چنین رفتاری باعث اعتبار اینان در میان ایرانیان نخواهد شد.

پرزیدنت اوباما در برابر تصمیمات بسیار دشواری قرار دارد. او اگر با شدت بسیار بر علیه احمدی نژاد سخن گوید، متهم به دخالت در امور داخلی ایران می‌شود و اگر به اندازه‌ی کافی اعتراض نکند، دست راستی‌های آمریکائی او را متهم می‌کنند که در برابر احمدی نژاد کوتاه آمده است.

واقعیت این است که آمریکا توانائی اندکی دارد که بتواند بر جنبش خودبرانگیخته و عظیمی که برای تغییر به راه افتاده تاثیر گذار باشد. و نباید هم (تاثیرگذار) باشد. در سال ۱۹۵۳ سازمان سیا دولت محمد مصدق را که به صورتی دمکراتیک به روی کار آمده بود سرنگون ساخت و شاه دیکتاتور را به قدرت بازگرداند. دولت بوش تلاش کرد که با در اختیار گذاشتن بودجه و مسلح کردن گروه‌های مخالف دولت تهران در میان اقلیت‌های قومی، این دولت را سرنگون سازد.

دولت آمریکا چه از نظر اخلاقی (انسانی) و چه از نظر سیاسی هیچ حقی ندارد که به ایرانیان بگوید چه باید بکنند. ایرانی‌ها خود کاملاً قابلیت تصمیم گیری برای خود را دارند.

از این روست که دیپلماسی شهروندان اهمیت بسیاری پیدا می‌کند. تظاهرکنندگان ایرانی از حمایت آمریکائی‌های عادی استقبال می‌کنند. جون بائز آهنگ «We Shall Overcome» را با متنی فارسی خوانده است و ویدئوی آن از طریق یوتیوپ در سراسر دنیا پخش شده است.

فعالین ایرانی از روز ۲۲ تا ۲۴ جولای در برابر مقر سازمان ملل متحد دست به اعتصاب غذا زده و از بان کی مون، دبیرکل این سازمان می‌خواهند که کمیسیون ویژه‌ای را به ایران بفرستد.

ما از همه‌ی شما می‌خواهیم که در تظاهرات ۲۵ جولای در شهرهای آمریکا و اروپا شرکت کنید و همبستگی خود را با مردم ایران و مخالفت خود با دخالت آمریکا را اعلام کنید.

دومین گردهمایی کارگران کارخانه های اشغال شده آمریکای لاتین مایل است تا حمایت خود را از جنبش انقلابی توده های ایرانی علیه جمهوری اسلامی، و به طور مشخص، جنبش کارگران ایران در راه دست یابی به حقوق دموکراتیک و خواسته های اقتصادی شان اعلام کند؛ این همایش، هم چنین هر گونه دخالت امپریالیستی در این مسائل را رد می کند.

مشاهده سرکوب بی رحمانه جوانان و کارگران ایران و علم به این که یک دانشجو  یا کارگر، به اتهام سازماندهی یک اعتصاب، تشکیل یک اتحادیه صنفی و یا تظاهرات علیه دولت و رئیس و رؤسا، به زندان می افتد، خشم عظیمی نسبت به دولت ایران در میان کارگران و جوانان در سراسر جهان ایجاد کرده است. بسیاری از روشنفکران ضد انقلاب و رسانه هایی که در خدمت امپریالیزم هستند، با وجود آگاهی از این مسائل، - با بد بینی و عوامفریبی خاص خود – ونزوئلا و ایران، و نیز یک رئیس جمهور انقلابی و ضد امپریالیست را با احمدی نژاد یکسان جلوه می دهند. همایش ما ، این ادعاها  را رد می کند.

گرچه دولت احمدی نژاد برای منحرف کردن ذهن توده ها از مشکلات داخلی شان، امپریالیزم آمریکا را مورد نقد قرار می دهد، امّا حتی به مبارزه با دشمنی که نقد می کند پایبند نیست. دخالت نظامی آمریکا در عراق از انفعال دولت ایران و طبقه حاکم این کشور سود می برد، زیرا ایران تضعیف دولت رقیب عراقی را فرصتی برای تقویت نیرو های خود در منطقه می دانست. رژیم ایران به جای طرفداری از یک مبارزه انقلابی متحدانه برای رهایی ملی در کشور همسایه، نقش مهمی در تضعیف این جنبش و انحراف آن به سوی چند صف مذهبی ایفا کرد.

احمدی نژاد مثل پایه گذاران جمهوری اسلامی، از ادبیات ضد امپریالیستی و حامی فقرا استفاده می کند تا حمایت توده ها را جلب کند. اما بگذارید نگاهی به شرایط واقعی مردم ایران تحت دیکتاتوری او بیندازیم. پیش از هر چیز، انقلاب بولیواری در ونزوئلا موجی از سازمان های صنفی و مبارزات جدی کارگران را به راه انداخته است. رئیس جمهور چاوز از کارگران ونزوئلا خواسته است تا کارخانه های رها شده را اشغال کنند و آن ها را تحت کنترل کارگری خود در آورند. اما در ایران، کارگران حق سازماندهی خود یا برپایی یک اعتصاب را ندارند، و اگر از این قوانین تخطی کنند با بی رحمانه ترین سرکوب ها مواجه می شوند. در مورد رانندگان شرکت واحد، وقتی که 3000 نفر از آن ها اقدام به برپایی یک اتحادیه کردند، شرکت واحد این اقدام آنها را با اخراج های دسته جمعی پاسخ داد، و پلیس به رهبران اتحادیه، از جمله اوسالو، دبیر کل، حمله کرد، نیروهای پلیس در زمان حمله به اسالو تلاش داشتند تا زبان او را ببرند.

وقتی فعالین اتحادیه ای در سنندج یک مراسم گرامی داشت روز جهانی کارگر را  در سال 2007 سازمان دادند، پلیس با سرکوب وحشیانه به آن ها پاسخ داد. یازده تن از فعالین اصلی به 10 ضربه شلاق و پرداخت جریمه نقدی محکوم شدند.  وقتی دو هزار فعال  کارگری امسال مراسم روز جهانی کارگر را اجرا کردند، باز هم پلیس به شکل وحشیانه به آن عکس العمل نشان داد و 50 تن از آنها را دستگیر کرد ( برخی از آنها هنوز در زندان هستند). میلیون ها کارگر ایرانی چندین ماه است که دستمزد های معوقه خود را از کارخانه ها طلب دارند. و وقتی برای سازماندهی خود اقدام می کنند با سرکوب وحشیانه رو به رو می شوند.

در حالیکه در ونزوئلا، انقلاب بولیواری روند خصوصی سازی کارخانه های دولتی را متوقف کرد و بسیاری از کارخانه های خصوصی شده را دوباره تحت مالکیت ملی در آورده است، احمدی نژاد در ایران بر سرعت خصوصی سازی شرکت و کارخانه های دولتی افزوده است (167 مورد خصوصی سازی در سال های 2007/8 و 230 مورد خصوصی سازی در سال های 2008/9). سیاست خصوصی سازی در ایران برای مخابرات، فولاد مبارکه اصفهان، شرکت پتروشیمی اصفهان، شرکت بتون کردستان و غیره انجام شده است. لیست کارخانه هایی که قرار است خصوصی شوند، بزرگترین مجموعه پتروشیمی کل کشور، بانک های بزرگ، کمپانی های گاز و نفت و بخش بیمه را نیز شامل می شود.

به همین دلایل، ما از همه کارگران سراسر آمریکای لاتین در خواست می کنیم تا از اقدامات همبستگی با کارگران ایران و مردمی که علیه دولت سرمایه داری احمدی نژاد قیام کرده اند حمایت کنند و این توهم را از میان ببرند که گویا رسانه ها در تلاش هستند تا بذر این جنبش توده های تحت ستم را در ایران بیافشانند.

 کاراکاس

 ترجمه : نسیم آزادی

27 ژوئن 2009

کارگران کارخانه ریسندگی پرریس برای دومین بار، روز 5 شنبه 25 تیر ماه از ساعت 9 صبح تا 11 و نیم، مقابل اداره کار سنندج دست به تجمع اعتراضی زده و خواستار اجرای حکم دیوان عدالت اداری - مبنی بر بازگشت به کار بعنوان کارگران استخدام دائم - شدند. کارگران پلاکاردهایی با مضمون "زندگی انسانی حق مسلم ما کارگران است" و " ما خواستار اجرای رای دیوان عدالت اداری هستیم" ، در دست داشتند. ماموران نیروی انتظامی و نیز لباس شخصی کارگران را محاصره کرده و از ورود مردم و عابران به داخل جمع آنان جلوگیری می کردند. ماموران حراست اداره کار به نزد کارگران آمده و از آنان خواستند که به تجمع خود پایان دهند. کارگران نیز برای اجرای خواسته خود، تا روز یک شنبه مهلت تعیین نمودند که در صورت براورده نشدن خواست شان همراه با خانواده هایشان در مقابل ادارات دولتی تجمعات اعتراضی خود را ادامه خواهند داد.

اتحادیه آزاد کارگران ایران

26  تیر 88

در پی صدور اطلاعیه ای از سوی یکی از پیمانکاران پتروشیمی پلی اتیلن سنگین کرمانشاه- شرکت سازه - مبنی بر اعلام کار اجباری در روزهای جمعه، کارگران این شرکت که بالغ بر 230 نفر می باشند، صبح روز چهار شنبه 24 تیر ماه، با خودداری از پوشیدن لباس های کار و با تجمع در برابر دفتر شرکت سازه به این تصمیم اعتراض نموده و اعلام نمودند که تا لغو کار اجباری در روزهای جمعه بر سر کار حاضر نخواهند شد. ساعاتی پس از این اقدام سرپرست کارگاه با آمدن به میان کارگران خبر از لغو این تصمیم را به آنان اعلام نمود. پیش از این نیز در سال گذشته تلاش هایی به منظور کار اجباری در روز جمعه به صورت یک درمیان و بدون در نظر گرفتن فوق العاده دستمزد برای روزهای تعطیل از سوی کارفرماها به عمل آمده بود، که با اعتراض کارگران به شکست انجامیده بود.

اتحادیه آزاد کارگران ایران