| تبليغات | X |
|
دغدغه های طبقاتیم را مینویسم...
|
ترجمه شده به زبانهای:
سه نفر از بازداشت شدگان روز جهانی کارگر به شش ماه زندان و 40 ضربه شلاق تعزیری محکوم شده اند
سه نفر از کارگران بازداشت شده در مراسم اول ماه مه سنندج به نامهای فایق کیخسروی(از اعضای اتحادیه آزاد کارگران) – شیوا سبحانی و منصور کریمیان از سوی دادگاه شعبه 105 جزایی دادسرای عمومی سنندج هر کدام به 6 ماه حبس تعزیری و 40 ضربه شلاق تعزیری محکوم شدند.
در متن این حکم آمده است که احکام فوق قابل تبدیل به حبس تعلیقی بمدت سه سال می باشد. بر اساس این حکم بابک باجالانی و شب بو خلیلی از بازداشت شدگان مراسم روز جهانی کارگر در سنندج از اتهامات خود تبرئه شده اند.
ما صدور احکام زندان و شلاق بر علیه بازداشت شدگان روز جهانی کارگر در سنندج را بشدت محکوم می کنیم و تبدیل این احکام به سه سال حبس تعلیقی را در راستای به سکوت کشاندن کارگران و وادار نمودن آنان به تحمل شرایط به غایت برده واری میدانیم که امروزه بر طبقه کارگر ایران تبدیل شده است.
اتحادیه آزاد کارگران ایران برگزاری مراسم اول ماه مه را یکی از بدیهی ترین حقوق مسلم کارگران میداند و بدینوسیله عموم کارگران، تشکلها و نهادهای کارگری در ایران و سراسر جهان را به اعتراض یکپارچه بر علیه این احکام فرا میخواند و خواهان لغو فوری و بی قید و شرط احکام صادره بر علیه فایق کیخسروی، شیوا سبحانی و منصور کریمیان و پایان دادن به هر گونه ممنوعیت و محدودیتی در برگزاری مراسم اول ماه مه است.
زنده باد اول ماه مه
اتحادیه آزاد کارگران ایران
17مرداد1388
با ناصر اصغری عزیز هستیم و امروز راجع به اتحادیه های کارگری ، وضعیت جنبش کارگری ، موضع توده های طبقه-ی کارگر و اتفاقاتی که در جریان انتخابات اخیر در ایران رخ داده صحبت میکنیم .
ممنونم از ناصر که دعوت من رو پذیرفتی ، برای اولین سوال میخوام ازتون این رو بپرسم که : موضع اتحادیه های کارگری ، واحدهای صنفی و در مجموع جنبش کارگری ایران نسبت به انتخابات چه بود؟
اول با عرض سلام به شما و شنوندگان شما و تمام مخاطبین این موضوع ، در وهله-ی اول بذارید در اینجا موضوعی را اصلاح کنیم .ما چیزی به عنوان اتحادیه های کارگری به اون مفهومی که ما در کشورهای غربی و یا حتی کشورهای اطراف مثل ترکیه و کشورهای به اصطلاح جهان سوم که یک سری اتحادیه های کارگری مستقل از دولت وجود داره ، نداریم .متاسفانه ، یکی-دو تا داشتیم به اسم سندیکای شرکت واحد یا اتحادیه کارگران نیشکر هفت تپه که اونها هم در پروسه-ی مبارزه-ی طولانی خودشون رو به دولت تحمیل کردن ، اما دولت بعداً آرام آرام فعالینشان را اخراج کرد ، دستگیر کرد و تحت فشار گذاشت . در ایران عملاً تشکلات کارگری به صورت سازمن یافته که در غرب و کشورهای دیگر وجود دارد نداریم اما محافل کارگری وجود دارد که خیلی پر قدرت ، اعتصاب سازمان میدهند ودر جریانات کارگری تاثیر گذار بودند و حتی بسیار قبل از اینکه انتخاباتی صورت بگیرد اینها حضورشان خیلی ملموس بود ب.ه طور مشخص در اول ماه می هشتاد و هشت به فراخوان ده تشکل ( ده تا از محافل شناخته شده-ی کارگری ) از جمله اتحادیه-ی کارگران اخراجی وبیکار(اتحادیه آزاد کارگران ایران) ، سندیکای کارگران شرکت واحد... به هر حال ده تا از این نهادهای شناخته شده ، یک فراخوان بسیار مهمی داده شد و همه-ی کارگران نزدیک به سه-چهار هزار کارگر در پارک لاله-ی تهران تجمع کردند و یک بیانیه-ی بسیار رادیکال را منتشر کردند که دولت نزدیک به صد تا از این فعالین رادستگیر کرد که به مرور زمان میشه گفت همشون آزاد شدن فعلاً .اینها تا جایی هست که ما خبر داریم . اتحادیه های (تشکل های کارگری ، محافل) کارگری که در حال حاضر موجود هستند در انتخابات شرکت نکردند و بسیار بی اعتنا از کنار آن رد شدند .سندیکای شرکت واحد در حول و حوش انتخابات بیانیه-یی داد و گفت که این انتخابات ربطی به کارگران و طبقه-ی کارگر ایران ندارد و هر کدام از اینها سر کار بیایند، کارگران در وضعیتی که هستند بی حقوق تر خواهد ماند و ضمن اینکه چهار کاندیدایی که از صافی شورای نگهبان گذشته بودند ، هیچگونه قول ووعده ای به کارگران نداده بودن که تغییری در وضعیتشان به وجود آورند . کلاً میخواهم بگویم که طبقه-ی کارگر بسیار قبل تر از انتخابات ریاست جمهوری اسلامی ، نسبت به آن بی اعتنا بوده و محافل و نهادهائی هم که داشتیم به کارگرانشان، به اعضا و مخاطبینشون گفتند که به اصطلاح ، این انتخابات به کارگران ربطی ندارد و کارگران هم در مجموع نسبت به انتخاب از بین کاندیداهای اعلام شده بی اعتنا بودند
من فکر میکنم که در بیانیه-ی دیگری، کارگران ایران خودرو هم اعلام کردند که ما در انتخاباتی شرکت نمیکنیم که منافع طبقه-ی کارگر در اون نادیده گرفته شده و یک شعار خیلی جالب هم داده شد که ما نه بد میخوایم نه بدتر/ فقط یک دنیای بهتر. این شعار از دو جنبه ، شعار جالبی بود. یکی اینکه انتخابات ایران رو انتخابی بین بد و بدتر اعلام میکرد که منعکس کننده دیدگاه مردم نسبت به این انتخابات بود ودر عین اینکه موضع طبقه-ی کارگر را به عنوان جبهه-ی سوم یا به عنوان توده-ی اصیل مردمی اعلام کرد که آلترناتیو مناسب خودش را برای این وضعیت داردو لزوما از کسی در این انتخابات حمایت نمیکند. به هر حال سوال دوم را اینطور مطرح میکنم که:ما خواسته های جنبش کارگری رادر قالب بیانیه و اطلاعیه وهمچنین رفتارهای عملی چه در مراسم اول ماه می و چه در ارتباط با وقایع دیگر دیدیم. این مطالبات چقدر منطبق با واقعیت های موجود و خواسته های امروز توده-ی مردم ایران است منظورم اینه که این بیانیه، این خواسته ها ، این گفته ها مربوط به بخش قشر روشنفکر طبقه کارگر هست؟ یا این واقعاً خواسته های مردم و حرف دل توده های مردم و زحمتکشانی است که در جامعه وجود دارند؟
شما هم به این اشاره کردید که کارگران ایران خودرو اطلاعیه داده بودند ، من نخواستم اسامی تشکلها را اعلام کنم اما بالاخره کمیه-ی هماهنگی ، کمیته-ی پیگیری و محافل دیگری بودند ، شورای زنان بود وهمین کارگران ایران خودرو بودند که هر کدام به نوبه-ی خودشان اطلاعیه ها و بیانیه های مهمی در مورد این انتخایات داده بودند و همه آنها بر محکومیت اون و اینکه ربطی به کارگران ندارد تاکید کردند . اما اینکه این بیانیه هایی که ما میدیم چقدر با وضعیت امروز به اصطلاح منطبق هست و خوانایی دارد به نظر من آنچیزی که اکنون در ایران میگذرد ربط مستقیمی به مبارزات چندین ساله-ی کارگران داشته است.بهتر است موضوع را اینطور بیان کنم که اگر جمهوری اسلامی سرنگون شود، و اگر جمهوری اسلامی عقب نشینی کند ، هیچ کس به اندازه کارگر و به اصطلاح هیچ قشری ، هیچ صنفی به اندازه-ی طبقه-ی کارگری(جنبش کارگری ) از این سود نمیبرد. تمام فشارهایی که درجامعه هست ، اول از همه به کارگرها و به خانواده های کارگری وارد میشود و بعد به اصطلاح میشه گفت صنف های دیگر.به هر حال اگر مثلاً ما امروز میبینیم که خواست زندانی سیاسی آزاد باید گردد ، توده ای شده است و اگر ما امروز مثلاً میبینیم که جامعه در مقابل خفقان ، آزادی بیان و سانسور و این مسائل به پا خواسته و مبارزه میکند محصول مبارزات و خواسته های طبقه کارگر است. این خواسته ها را کارگران از همان ده -پانزده سال قبل که کارگران نفت به خیابان آمدند و دولت با یک وحشت ، و رفتارهای خاص جمهوری اسلامی انها را سرکوب کرد ، بیان کرده بودند ویا اعتراضات کارگران در خاتون آباد که همین مطالبات را داشتند و به اصطلاح زندگی بهتری میخواستند که شما به آن اشاره کردید . دنیای بهتری میخواستند که دولت جلوشان یستاد و چهار-پنج نفر از کارگران را کشت. منظورم این هست که کلاً وضعیتی که الان در ایران هست به نظر من ، ربط مستقیمی به مبارزه-ی چندین ساله یی که کارگران به پیش برده اند داشته. نکته-ی دومی که شما به آن اشاره کردید اینه هست که بالاخره این تنها روشنفکران طبقه-ی کارگر ی نیستند ، به نظر من حتی اگر بیانیه یی میبینیم به اسم جمعی از کارگران ایران خودرو ، این یک انعکاسی از کل کارگران انجا هست .کل کارگران انجا هستند که اعتصابات را سازمان میدهند. میدانیم درجایی مثل ایران خودرو که بزرگترین کارخانه-ی در نوع خودش در خاورمیانه هست ، اعتراضات همیشه بوده .دولت خواسته(سعی کرده) بخشهای مختلف این کارخانه را از هم جدا کند تا کارگران با هم در ارتباط نباشند و روی محورهای مبارزاتی مسلط و متحد نشوند، حتی تشکلهای زرد مثل تشکلهای دولتی و شوراهای اسلامی کار که در بعضی جاها دولت به آنها اجازه فعالیت داده ، در مکانهائی مثل ایران خودرو و یا صنایع مس و یا صنایع پتروشیمی ونفت اجازه فعالیت ندارند. منظورم این هست که دولت میداند که کارگرها شاید با زبان بخش روشنفکرش صدای خود را به گوش حاکمیت و جامعه میرساند اما کل جنبش کارگری در ارتباط با اعتراضات و اعتصابها و همچنین اعلام مطالباتش فعال و درگیر بوده و نمیتوان این تمایز را بین روشنفکران و بدنه طبقه کارگر قائل شد . کلاً اگر در غرب ما چیزی به اسم اتحادیه داشته باشیم ، تشکل کارگری داشته باشیم که نماینده هایش نسبتاً روشنفکران جنبش کارگری هستند در ایران بیشتر به صورت شوراها و مجامع ---- بوده که کل کارگران درآن دست داشتنه اند و حکومت هم همیشه در برخوردها و دستگیریها به صورت فله ای و گروهی کارگران را مورد تعرض قرار داده است .در بسیاری موارد کارگرانی روادستگیر کرده که اصلاً شناخته شده نبوده اند و به اصطلاح به عنوان روشنفکران طبقه کارگر شناخته شده نبودند . منظورم این است که وضعیت جنبش کارگری بسیار پیچیده تر از جنبش ها و بخشهای دیگر جامعه است.
من فکر میکنم که خواسته ها و مطالبات خیلی رادیکال و خیلی انسانی در 1 می امسال ، روز جهانی کارگر اعلام شد . مطالباتی مثل برابری زن و مرد ، در نظر گرفتن حقوق کارگران مهاجر مثل کارگران افغانی در ایران ، در نظر گرفتن حقوق کودک و نه تنها دفاع کردن از اینها بلکه قرار گرفتن در یک موضع تهاجمی از طرف طبقه-ی کارگر و از طرف تمام محافل و چهره های شناخته شده –ی جنبش کارگری در این روز اعلام شد و دیدم که حمله-ی گسترده یی هم به فعالین و شرکت کنندگان شکل گرفت . من فکر میکنم که این بدنه-ی جنبش کارگری هست واین اطلاعیه هایی که منتشر میشود حتی خیلی جلوتراز بخشی از روشنفکران جامعه-ی ما که در قالبهایی به اسم حقوق بشرو به هر حال دفاع از حقوق و منافع حتی طبقه-ی کارگر قلم میزنند و سخنرانی میکنند است .من فکر میکنم نمایندگان جنبش کارگری مطالبات مردم را خیلی رادیکال تر وانسانی تر از روشنفکران و چهره های شناخته شده دیگر بیان کرده اند .این یکی از دستاوردهای بزرگ جنبش کارگری در سالهای اخیر بوده است .مراسم اول ماه می امسال و مطالباتی که در آن بیان شد ، فکر میکنم یک نقطه –ی عطفی در مبارزات مردم ایران بوده و نقش به سزایی در خواسته ها و شکل دادن به مطالبات مردم ایران در اعتراضات اخیرهم میشه گفت داشته است . نظر شما چیست؟
به نظر من کارگران در اول ماه می 88 راه نشان دادند ، شما اگر به چند سال گذشته نگاه کنید مثلا از سال به طور مشخص 83 تا الان ،کارگران به جز اینکه در اعتصابات مشخصی شرکت کردند اما اول ماه می ها را همیشه برای جمهوری اسلامی به یک معضل اصلی تبدیل کرده اند که حکومت اسلانی مدانسته برای مقابله با آن باید چه کار کند.مبارزات و خواسته های مردم رادیکال تر شده تا امسال که شما هم به آن اشاره کردید وبسیار رادیکالتر شده که امروز میبینیم در خیابانها همان مطالبات فریاد زده میشود .حقوق برابر زن و مرد ، کودکان ، آزادی زندانیان سیاسی ، آزادی بیان و کلی از خواسته هایی که ما امروز در خیابانها میبینیم و از طرف مردم مطالبه میشود همان خواسته هائی است که کارگران در اول ماه مه اعلام کردند و به مردم راه نشان دادند حتی خود حکومت هم مجبور به اعتراف این مسئله شد. به همین دلیل هم حکومت همیشه در تعرضات خود کارگران را در صف و اولویت اول قرار میدهد چون میداند اگر بتواند کارگران را مهار کند قشرهای دیگر معترض جامعه به مراتب راحت تر کنترل میشوند.من هم مثل شما فکر میکنم کاگران بسیار رادیکال عمل رده اند و در اول مه امسال به مردم راه اعتراض و مطالبات را نشان دادند.
ممنون، سوال بعدی این هست که ، واکنش جنبش کارگری به اتفاقات اخیر چه بوده ؟حالا خارج از اینکه کارگران وتوده-ی جامعه ، به عنوان قشر زحمتکش و چرخهای تولیدی جامعه در اعتراضات خیابانی حضور داشته اند و مشخصاً بدنه اعتراضات را تشکیل داده اند ،همین محافل کارگری و واحدهای صنفی که شما اشاره کردید توانسته اند که اعتراضات خود را در قالب اعتصاب و یا اشکال دیگر نشان دهند؟اگر این اعتراضات بوده به چه شکلی بوده ایت و اگر خیر دلایل آن چه هست؟
(خارج ازتبلیغات مستقیم و غیر مستقیم حکومتی که اعتقاد دارد حالا این جنبش مربوط به قشر روشنفکر جامعه بوده، متعلق به خیابانهای بالای شهر تهران بوده . من فکر میکنم این افرادی که در خیابانها حضور دارند ، خارج از افر اد جامعه ، توده زحمتکش و از کارگرانی که در شرایط سخت و بی حقوق ایران زندگی میکنند نبودند.کسانی بودند که زندگیشان به هر حال از نظر اجتماعی ،اقتصادی وفرهنگی در تنگنا بوده و به خیابانها ریخته اند)
وقتی که ما با یک حالت تلاطم انقلابی روبه رو میشویم ، برای یک مدت میشه گفت مثلاً یکی-دو ماه ، کل جامعه شوکه میشود وبه نظر من همه چیز از حالت روتین خودش خارج میشود.کارگری که تا دیروز خودش را برای بالا بردن دستمزدها و مطالباتی این چنینی حاظر میکرده امروز ناگهان با فضائی پر تلاطم روبرو میشود که هر لحظه امکان اتفاقی در آن هست کما اینکه حکومت فرو بریزد.در حال حاظر و پس از 30-40 روز پس از اعتراضات وسیع مردم میبینیم که کارگران هم اعتراضات خودشان را شروع کرده اند. به طور مشخص نمیتوان محافل کارگری و اعتراضات خاصی را نشان کرد و گفت که این شعارهای خیابانی در آنجا هم سر داده شده چرا که جنبش کارگری فونکسیون هست، اعتراضات کارگری همیشه با فونکسیون اعتراضات خیابانی به صورت متشکل فرق کرده مثلاً همین الان اگر شما ،اگر جنبش کارگری بتواند به صورت سازمان یافته و در ابعاد وسیع به خیابانها بریزد و دستمزدهای عقب افتاده و مطالبات خودش را اعلام کند حکومت در معرض خطر جدی سقوط قرار خواهد گرفت.در ایران همه پدیدهه ها سیاسی هستند، نوع پوشش مردم ،رفتارهای اجتماعی و محیطهای تحصیلی و کارگری همگی به عنوان فضای سیاسی تلقی میشوند و هر گونه اعتراض هم به عنوان جرمهای سیاسی اعلام میشود و این نشان میدهد مطالبات صنفی نداریم بلکه همان مطالبات صنفی در بطن خود سیاسی هستند ،به عنوان مثال چنانچه کارگران خواهان تغییر در ریاست کارخانه شوند این مطالبه به عنوان خواستی سیاسی قلمداد میشود و به عنوان یک خواست سیاسی هم مورد تعرض قرار میگیرد .من فکرمیکنم اعتراضات کارگری و اعتصابات هنوز شکل نگرفته اما طبقه کارگر به صورت سیاسی در این اعتراضات حضور دارد و نمایندگی میشود اما هنوز در ابعاد وسیع نتوانسته خود را سازماندهی کند . اما در مورد موضوع دیگر من با قدرت تمام میگم که اینطور نیست که این اعتراضات مربوط به اقشار بالای جامعه باشد و توده های پائین در ان نقشی نداشته باشند. من اعتقاد دارم اینها کارگران هستند،فرزندان کارگران و مردم جامعه هستند که به خیابانها ریخته اند و بیشترین سود را از سرنگونی این حکومت میبرند حالا شاید در این بین جنبشهائی باشند که خودشان را از توده طبقه کارگر ومردم جدا میدانند که این بحثی دیگر است.همچنان که در جواب سوال قبلی هم گفتم هنوز جنبش کارگری به صورت سازمان یافته وارد این اعتراضات نشده اما اعتراضات کارگری در آینده میتواند با اعتراضات خیابانی و در پیوند با جنبشهای زنان و جوانان پروسه ی سرنگونی رژیم را تسهیل کند وبه اصطلاح زودتر از شر جمهوری اسلامی خلاص شویم.
با توجه به همین مسئله که ما بحث کردیم ، شما آینده-ی جنبش کارگری رو در وقایع اخیر چگونه میبینید؟ آینده ای که میگم ، منظورم پایه های عملی سازماندهی یک اعتصاب و اعتراض و در مجموع راههای رسیدن به مطالبات پایه ای کارگران ( مطالباتی که همونطور که میبینیم ، خارج از مطالبات اجتماعی نیست .حق داشتن تشکل، حق داشتن اتحادیه ، حق داشتن آزادی بیان ، حق داشتن حقوق متناسب با معیارهای انسانی و در رابطه با اون چیزی که خودشون گفتن ، حد اقل 1 میلیون تومان در ماه ) چه هست؟ شما پیشروی و پیروزی جنبش کارگری در ماههای اخیر را در گرو چه میبینید ؟ فکر میکنید که استراتژی جنبش کارگری در این وضعیت چه باید باشه؟
به آماری نگاه میکردم که از طرف خود نهادهای حکومتی حالا چه --- اپوزیسیون و چه جناح احمدی نژادی ها، منتشر کرده بودند که در دوره-ی احمدی نژاد شاهد بیشترین اعتراضات کارگری در ایران بوده ایم . میخوام از این ، این نتیجه رو بگیرم که این هیچگونه چشم اندازی برای بهتر شدن وضع کارگران ، وضع زندگی معیشتی کارگران در دور دوم حکومت احمدی نژاد دیده نمیشود . در نتیجه جنبش کارگری هم چاره ای جز رادیکال تر شدن ندارد. فعالین کارگری بیشتری مجبور هستند که جلو بیایند و اعتراضات بیشتری شکل خواهد گرفت.تشکلهایئ که تا به حال وجود نداشته باید شکل بگیرند و در ابعاد وسیع سازماندهی شوند.در انقلابات کلاسیکی مانند انقلاب 57 ایران و یا انقلاب اکتبر در دوره ای 7-8 ماهه کارگران در اعتراضات شرکتی نداشتند اما با پیش رفتن جنبش مردمی آنها هم وارد شدند،میدونیم که جنبش کارگری بود وبه طور مشخص کارگران نفت بودن که ضربه-ی کاری رو زدن و رژیم شاه سرنگون شدودر انقلاب اکتبرهم میدانیم که اول سربازها بودن و وضعیت جنگ بود که جامعه رو به جنب و جوش آورد وبعدتر تشکل های کارگری که تا قبل از ان طرفدار مونشوویک ها واس-آر ها بودن با بلشویک ها متحد شدند و انقلاب را به پیروزی رساندند . من شکی ندارم که جنبش کارگری الان دارد با زیرکی به اصطلاح میسنجه که ببینه چه موقع میتونه ضربه-ی کاری بزنه و من فکر میکنم که تشکل ها و به اصطلاح محافل کارگری که تا به حال زیر زمینی کار میکردند باید جلو بیایند و علنی تر فعالیت کنند باید کارگران بیشتری را خطاب قرار دهند و اینکه خودشان را با جنبش اعتراضی که در خیابانها هست ، جنبش زنان ، جوانان که ما امروز در خیابانها میبینیم وبسیار فعالانه و چشم گیرند هماهنگ کنند و به نوعی میشه گفت رهبری این جامعه و اعتراضاتی که در ان هست را به دست بگیرد و اگر چنین اتفاقی نیفته من فکر میکنم که باز سر جنبش کارگری کلاه گذاشته میشود.جنبش کارگری باید بیاید ورهبری این اعتراضاتی که هست را به دست بگیرد و این اعتراضات را به سرانجام مطلوبی برای خودش و کل جامعه که همون انقلاب سوسیالیستی هست برسونه .
سوال بعدی اینه که نقش جنبش کارگری در اعتراضات اخیر ، و ظرفیت های واقعا مجود این جنبش در حال حاضر در تغییراوضاع سیاسی و اجتماعی چه هست؟ اهرمهایی که جنبش کارگری در اختیار دارد و توانایی هایش چه هست؟ و چرا ما فکر میکنیم که باید روی جنبش کارگری به عنوان یکی از محورهای اصلی مبارزاتمان جهت رسیدن به خواسته های انسانی تاکید کنیم ؟
درجواب قبلی به آن اشاره کردم به طور خلاصه ،اینجا میشود گفت که اگر جنبش کارگری فدرتمندی مثلا کارگران نفت کا مبنای اقتصادی جمهوری اسلامی هست و یا شرکتی مانند ایران خودرو که یکی از بزرگترین شرکتها در نوع خودش در خاورمیانه حداقل هست ، اگر وارد اعتراضات شوند به نظر من میتوانند وزنه-ی اعتراضات را در عرض یک روز چنان قوی کنند که ، جمهوری اسلامی واقعا متلاشی شود .
منظورم
دقیقا این است که در اعتراضات خیابانی که
ما مشاهده میکنیم یک بخش عظیمی از اعتراض جامعه شکل میگیرد .عده
ای این نظر را دارند که همین اعتراضات خیابانی میتواند به تنهایی پیروز
شود و
میتواند به تنهایی به تحولی که مد نظرش هست برسد. تعداد دیگری هم اعتقاد
دارند این مبارزات باید وارد مبارزات کارگری شود و اعتصابات و اعتراضات
باید در کارخانه ها شکل بگیرد .نقش این دوشکل اعتراض( اعتراضات خیابانی و اعتراضات در جنبش کارگری) در کنار هم است یا در مقابل هم و در مجموع چطور باید از این وضعیت بهترین نتیجه را گرفت؟
ببینید اعتراضات وقتی وارد این مرحله میشود ، معمولا جامعه چشمش به کارگرها ست. جامعه اینطور نیست که مثلا کسی بیاد ، فرضا یک جوان بیست ساله ای یا یک زن خانه داری به خیابان بیاید و سنه اش را جلوی گلوله سپر کند بدون اینکه خواستهای داشته باشد این حضور مردم در خیابانها در بطن خود اعلامی به همه جنبشها و اقشار جامعه و کارگها هم هست که ما وارد خیابان شده ایم شما هم باید وارد شوید.جنبش کارگری اگر وارد میدان شود به این شکل نیست که بگوئیم تعدادی از مردم اعتراض کرده اند و با شیوه های سرکوب و ضد شورش امکان ساکت کردن آنها وجود دارد. معمولا فعالین کارگری و معتمدین آنها هستند که فراخوان میدهند و به خیابان میایند و توده کارگر را هم به دنبال خودشان میکشند و علی العموم ، اومدن کارگرها به خیابان ، به نظر من پروسه-ی شکل گیری تشکلات شوراهای کارگری ،مجامع عمومی کارگرها را تسهیل میکند و به نظر من همانطور که گفتم نقشش خیلی مهم میشود. اول از هر چیزی خود جامعه اعلام میکنه که اگر کارگران به میدان بیایند رهبری جنبش را در دست خواهند گرفت.در سال 57 به یاد داریم ،شما احتمالا جوان تر از این باشید که به خاطر داشته باشید... کارگرها وارد میدان شدند، مردم هم آمدند و گفتند "کارگر نفت ما، رهبر سر سخت ما" این یعنی اینکه کارگرهاوارد میدان شوند و کار را تمام کنند.در همین ماههای قبل از این اعتراضات هم هرزمان اعتراضی شکل میگرفت مردم شعار میدادند که کارگرها کجائید؟ و این به این معنیست که در اتحاد با جنبش کارگری است که امکان ضربه زدن به جمهوری اسلامی به شکل جدی امکان پذیر است. به نظر من در حال حاظر هم کارگر اگر نقش خودش را به عنوان رهبر جامعه ایفا کند و اعلام کند که من در دور آینده در دولت آینده،حکومت آینده و جامعه آینده سهم و جایگاه خودم را میخواهم به نظرم جمعیت بیشتری وارد اعتراضات میشوند، جنبش ها رادیکال تر میشود و به نظر من آن بخشی هم که اعلام میکند مردم در دفاع از موسوی و کروبی و اپوزیسیون حکومتی به میدان میایند را کنار خواهد زد و مستقیم میگوید "مرگ بر جمهوری اسلامی" ، " مرگ بر بورژوازی " واعلام میکند که ما حکومتی انسانی میخواهیم که در ان منافع کل جامعه را نمایندگی میکند و طبقه کارگررا به رسمیت میشناسد و کارگر در ان به عنوان انسان محترم شمرده میشود. اگر کارگرها[جنبش کارگری] وارد عرصه مبارزات شود ، نقش اعتراضات کنونی که در خیابانها هست ،تغییر خواهد کرد و کل جامعه را به تحرک میکشاند.
برای سوال آخر ، نقشی که احزاب ، سازمانها ، فعالین و چهره های چپ، سوسیالیستی و کمونیستی ایران در جنبش کارگری ایران دارند چه هست؟ ما همیشه در طول تاریخ سیاسی میبینیم که ریشه های سیاسی یا ریشه های مبارزاتی این سازمانها در درون جنبشهای کارگری یا درون کارخانجات صنعتی هست . در حال حاظر نقش جنبش چپ ایران ،فعالین سوسیالیستی و کمونیستی در اتفاقات اخیر ایران چقدر بوده ، به خصوص در شکل گیری و سازماندهی جنبش کارگری سالهای اخیر ؟
اجازه بدید در باره-ی خود جنبش کارگری و نقش احزاب و یا سازمانهایی که ادعای نمایندگی کارگران رو میکنند و یا برنامه هایشان که برنامه های کارگری هست حرف بزنم . ببینید درجامعه یی مثل ایران که حق حرف زدن از حزب ، حزبیت بسیار خطرناک است وضعیت فرق دارد ...در همین اتفاقات آقای موسوی قصد داشت حزب خودش را تشکیل دهد که شریعتمداری گفت شما را میکشیم اگر این کار را بکنید . حالا چه رسد به اینکه کارگر به عنوان مثال بیاید و رسما اعلام کند من عضو حزب کمونیست کارگری و یا هر حزب و سازمان چپ کارگری هستم که قصد دارد رژیم را ساقط کند در واقع این امکانپذیر نیست.در چنین شرایطی ما نمیتوانیم از لحاظآمار و ارقام اعلام کنیم که به عنوان مثال چه تعداد از کارگران به کدام حزب و جریان سیاسی تعلق دارند و نفوذ عددی احزاب را نمیتوان شمرد، اما بالاخره این شعاری که کارگرها میدن با فرضاً شعارهایی که فلان حزب ، فلان جریان دارد ویا برنامه یی که دارد ، چقدر نزدیک است ؟ به نظر من بهترین پارامتر ما اینجا میتواند همان اعتراضات و بیانیه-ی کارگران در اول ماه می باشد .شما اگر به این بیانیه-قطعنامه نگاه کنید ، میبینید که فعالین کارگری ، کسانی که کارگران را سازمان میدهند ، اعتراضاتشون را سازمان میدهند؛تشکلاتشان را سازمان میدهند ، یک بیانیه یی صادر کردند که خط به خط میتوانیم ببینیم که جنبش کمونیسم کارگری تسلط کامل بر طبقه-ی کارگر دارد و به نظر من احزاب را به این شکل میشود اندازه گرفت که چقدر تاثیر بر کارگرها داشته اند .در جمهوری اسلامی کارگر اجازه نداشته که تشکل خودش را داشته باشد ، اجازه نداشته حزب خودش رو داشته باشه حتی اجازه نداشته که نشریه-ی خودش را منتشر کند و حتی به مسائلی مانند ایمنی کار و دستمزدها و تسلیت وتبریک به همکاران بپردازد.در چنین جامعه ای ابزارهایی که ما داریم محدود به اینترنت وتلویزیون های ماهواره ای بوده که ان هم پارازیت های فراوان داشته ،و فشارهای متعددی از طرف کمپانی ها رو تحمل کرده ولی باز ما با این همه میبینیم که جنبش کارگری به نظر من تحت تاثیر مستقیم چپ بوده و این را اینطور میشه اندازه گرفت و من بسیار مطمئنم که چنانچه یک مقداروضعیت رادیکال تر شود،و عقب نشینی بیشتری به جمهوری اسلامی تحمیل شود (که من مطمئنم شنوندگان این برنامه میدانند که این عقب نشینیها شروع شده )و چنانچه خواستها رادیکالتر شود و جنبش کارگری به خیابان بیاید به نظر من آرام آرام میبینید که ستادهای احزاب ، احزاب چپ کمونیستی به خیابانها میایند و کارگرها صف بندی حزبی خودشان را اعلام میکنند و میگویند عضو کدام حزب هستند.در چنین شرایطی میشود نفوذ احزاب چپ کمونیستی را بین کارگران میتوانیم ببینیم .الان همچنانکه گفتم با این وضعیت خفقانی که هست و حتی کارگر نمیتواند به همکارش در نشریاتش تبریک و تسلیت بگوید نمیشود گفت که چقدر (چند نفر)عضو فلان حزب هستن یا نیستن؟ امیدوارم که جواب سوال شما بوده باشه .
ناصر عزیز ممنونم که شرکت کردید و امیدوارم که در بحثهای بعدی هم بتونیم در خدمت شما باشیم .
حتما ممنونم و متشکرم از اینکه این وقت رو در اختیار من گذاشتین.
زحمتکشان و کارگران آگاه :
همچنانکه همه به خوبی واقفیم طبقه کارگر ایران امروزه از ابتدایی ترین حقوق خود محروم شده است. زندگی کارگران ایران از وضعیت مرفه و انسانی فرسنگها فاصله دارد، فقر و تنگدستی و در کنار آن تورم و عقب افتادن دستمزدهای آنان گاهاً تاچندین ماه متوالی رمق کارگران را گرفته است. علاوه بر تمامی این معضلات طبقه کارگر از داشتن حق هرگونه اعتراض به وضعیت موجود خود محروم است و در صورت هر گونه اعتراضی جواب آن را با گلوله یا شلاق و زندان می دهند. کارگران ایران علی رغم اینکه در قانون کار ایران آمده است نمی توانند روز جهانی خود را تعطیل نموده و همراه با هم طبقه ایهای خود این روز را جشن بگیرند. آنها سالهاست که حق متشکل شدن در تشکلهای واقعی خود را ندارند تا جایی که دیگر حتی حرف زدن در مورداین نوع تشکلها مساوی است با زندان و شکنجه.
جرم ما فعالین کارگری بوکان نیز جز این نبود که می خواستیم از حق و حقوق خود و هم طبقه ایهایمان در مقابل این تهاجمات دفاع کنیم. زندگی مان را با احضارهای پیاپی به اطلاعات و دادگاه مختل نموده بودند آنهم در وضعیتی که برای سیر کردن شکممان ۳۰ روز در ماه برایمان بسیار کم بود می بایست هر از چند گاهی در ادارات مذکور حضور می یافتیم و مورد بازجویی قرار می گرفتیم. اتهام ما را حضور در خانه برادر سید غالب حسینی در تاریخ ۲۸/۱/۱۳۸۸ و عضویت در کمیته هماهنگی اعلام نمودند در کنار آن انگ تبلیغ علیه امنیت نظام را نیز به پرونده ما اضافه نمودند. سرانجام به ما ابلاغ شد که باید برای دادگاهی به دادگستری سنندج منتقل شویم چون پرونده مربوط به آنجا می باشد اما به جای دادگاه سر از بازداشت گاه اطلاعات سنندج در آوردیم. در انجا نیز به مدت ۸ روز در اطلاعات سنندج مورد بازجویی و آزارو اذیت روحی و جسمی قرار گرفتیم و در این مدت حتی خانواده هایمان از مکان زندانی شدن ما آگاه نبودند و ما نیز از حضور چند روزه آنان در جلوی دادگاه و اطلاعات برای کسب خبر از ما مطلع نبودیم. بعد از این چند روز هم به مدت ۸ روز در قرنطینه زندان مرکزی در وضعیت اسفناکی ما را نگه داشتند تا سرانجام با رای دادگاه سنندج بعد از مدتها سرگردانی و تحمل فشار روحی و روانی با قید وثیقه ۵ میلیون تومانی آزاد شدیم.
به راستی جرم ما کارگران چه بود ؟ غیر از اینکه خواهان یک زندگی انسانی برای خودمان هستیم حالا این دیگر تقصیر ما نیست که سر راه این خواسته برحق ما هزاران مانع تراشیده می شود و تحمل دولت حاکم بسیار اندک است.
در طول بازداشت ما، اطلاع رسانی دوستان و رفقایمان و نیز تلاش آنها جهت کسب خبر از سرنوشت ما جای بس پررنگی داشت. آنها در آزادی ما سهم به سزایی را ایفا نمودند و ما از همین جا دست تمامی کسانی را که مصرانه و دلسوزانه برای آزادی ما تلاش نموده و آزادی ما فعالین کارگری را به عنوان گامی دیگر در مبارزات خود تلقی نموده و همواره پشتیبان ما بوده اند را به گرمی می فشاریم و به عزم بلند آنها درود می فرستیم.
منبع خبر : کميته پيگيری ايجاد تشکل های آزاد کارگری
منبع خبر : کميته پيگيری ايجاد تشکل های آزاد کارگری
هيات عمومي ديوان عدالت اداري در تازهترين راي خود تمامي احكام اخراج صادره براي اعضاي سنديكاي كارگران شركت واحد تهران را نقض و به بازگشت به كار تماي كارگراني كه در ارتباط با اين تشكل صنفي اخراج شدهاند راي داد.
به گزراش ايلنا، هيات عمومي ديوان عدالت اداري در تاريخ 21تيرماه سال
جاري (ماه گذشته)طي دادنامهاي با استناد به تعارض آراي صادره از شعب
8،9،19،20،33و شعبه دوم تشخيص ديوان عدالت اداري (موضوع صدور حكم اخراج يا
بازگشت به كار براي كارگران شركت واحد) و نيز ماده 27 قانون كار(موضوع
نحوه اخراج كارگر) تمامي احكام اخراجي را كه تا پيش از اين براي آندسته از
كارگراني كه در شركت واحد به دليل ارتياط با فعاليتهاي سنديكايي صادر
شدهاست را نقض كرد.
پيشتر در برخي شعب ديوان عدالت اداري به استناد احكام هياتهاي تشخيص
و حل اختلاف ادراه كار درحالي براي نزديك به 30 كارگر شركت واحد راي اخراج
صادر شده بود كه برخي شعب ديگر به رد حكم اخارج و بازگشت بهكار آنها راي
داده شده بود.
بر اساس اين راي ديوان بايد براي تمامي اخراج شدگان در ادارات كار استان تهران هياتهاي تشخيص و حل اختلاف همارز تشكيل شود.
تاكنون تعدادي از اين كارگران با برگزاري جلسات همارز به كار خود بازگشتهاند.
25 ژوئیه
روز همبستگی جهانی با مبارزات مردم ایران
اینک هفته هاست که رزم دلاورانه و خیزش میلیونها تن از مردم ایران در برابر سرکوب و کشتار، شکنجه و اعدام، سانسور و فضای اختناق حکومت اسلامی ادامه دارد.
در این مدت، نیروهای سرکوبگر رژیم، صدها نفر را در تظاهرات خیابانی و در زندانها و شکنجهگاههای خود به قتل رسانده و هزاران تن را زخمی و خونآلود از خیابانها و خانهها و بیمارستانها و درمانگاهها ربوده و زندانی کرده است.
حکومت اسلامی، تمامی معیارها و ارزشهای انسانی و قراردادهای بینالمللی را طی سی سال حاکمیت منحوسش، زیر پا گذاشته و میکوشد با سرکوب اعتراضات بر حق مردم، و استقرار نیروهای نظامی، بسیج، و لباس شخصی در هر خیابان و کوی و برزن، خشونت و وحشت را بر جامعه حاکم کند.
اکنون، زندانیان و دستگیرشدگان رویدادهای اخیر، زیر شدیدترین شکنجههای جسمی و روانی قرار دارند و نام 41 روزنامه نگار و وبلاگ نویس نیز در میان دستگیرشدگان اعلام شده است.
با این وجود، مبارزه شگفتانگیز و تحسین برانگیز مردم آزاده و دختران و پسران جوانی که در راه به چنگ آوردن آزادی و برابری در پیشاپیش این صف میجنگند، با شعارهائی چون «مرگ بر دیکتاتور»، «زندانی سیاسی آزاد باید گردد» هم چنان ادامه دارد.
این مبارزه پر شکوه، چشم جهانیان را بر سرنوشت خیزش خلق های تحت ستم و آزادیحواه ایران خیره کرده است و در حمایت و پشتیبانی از این مبارزات، یک همبستگی بینالمللی شکل گرفته است که روز به روز گستردهتر میشود.
اکنون، سه سازمان بزرگ جهانیِ مدافع حقوق بشر و آزادی اندیشه و بیان، «سازمان عفو بینالملل»، «گزارشگران بدون مرز» و «انجمن جهانی قلم»، 25 ژوئیه را روز دفاع از مردم ایران اعلام و شعار خود را آزادی زندانیان رویدادهای اخیر ایران اعلام کردهاند.
کانون نویسندگان ایران در تبعید و انجمن قلم ایران در تبعید، با قدردانی و پشتیبانی از این اقدام ارزنده و انسانی، از مردم آزاده و اعضای خود در کشورهای مختلف دعوت میکند که هرگونه ابتکار و اقدام ممکن را در همکاری با این سه سازمان جهانی انجام دهند و در همبستگی با مبارزات بر حق مردم ایران، در دفاع از آزادی بی حد و حصر اندیشه و بیان، لغو شکنجه و اعدام و آزادی زندانیان سیاسی گامهای بلند بردارند.
بی شک مردم آزاده ایران، در تداوم این مبارزه پیگیر و دلاورانه، دیر یا زود به حاکمیت سانسور و اختناق و سرکوب و کشتار پایان خواهند داد و جامعهای آزاد و برابر و شایسته مقام انسانی خود برپا خواهند کرد.
کانون نویسندگان ایران(در تبعید) www.iwae.org/ / kanoon_dt@yahoo.com
انجمن قلم ایران(در تبعید) www.iran.pen.org / info@iran-pen.org
